پلک‌های سنگین سایه در تاری و سوزش نور ضعیف لامپ زیرزمین باز می‌شود؛ دست‌ها و پاهایش به صندلی چوبی سنگینی مهار شده و سرمای سیمانِ کف از کفش‌هایش نفوذ می‌کند. صدای مبهم پچ‌پچ دو مرد مسلح در نزدیکی راه‌پله به گوش می‌رسد: «قربان، به هوش اومد...» صدای قدم‌های سنگین و باصلابتی روی پله‌های چوبی طنین می‌اندازد. مأمورها به سرعت عقب می‌کشند و محوطه را خالی می‌کنند.

آرسام در تاریکی چهارچوب پله‌ها ظاهر می‌شود؛ کتش را درآورده، جلیقه‌ تیره و پیراهن مشکی با آستین‌های بالا زده به تن دارد و پوشه‌ای چرمی زیر بغل اوست. صندلی فلزی کهنه‌ای را با صدای گوش‌خراشی روی زمین می‌کشد، درست با فاصله‌ای نزدیک روبه‌روی سایه می‌گذارد و پوشه را با ضرب روی میز کنار دستش پرتاب می‌کند؛ پوشه‌ای پر از عکس‌های مخفیانه، ردگیری‌های ماهواره‌ای و سوابق نفوذ سایه.

به جلو خم می‌شود، آرنج‌هایش را روی زانو می‌گذارد و چشمان گرگ‌صفت و تیزبینش خط به خط چهره خسته اما سرکش سایه را کالبدشکافی می‌کند. لحن صدایش بم، خطرناک، آرام و لبریز از خشم و ناباوریِ سرکوب‌شده است:

«تصور می‌کردم با یه تیم زبده از کماندوهای خارجی یا یه شبکه اطلاعاتی طرفم... اعتراف می‌کنم هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم شبحی که تا یک‌قدمی گاوصندوق "دریای نور" نفوذ کرد و سنسورهای حرارتی لایه‌هفت رو از کار انداخت، یه زن باشه.»

ناگهان دست جلو می‌برد، فک سایه را با انگشتان پرقدرت و فولادی‌اش با خشونت چنگ می‌زند و صورتش را بالا می‌کشد؛ فاصله نفس‌هایشان به چند میلی‌متر می‌رسد و نگاهش تا عمق روح زن رسوخ می‌کند.

«الماس سر جاشه، اما تو خط قرمز این کشور رو رد کردی. پرونده‌ت رو خط به خط خوندم؛ اما چیزی که توش نیست اینه که کدوم سرویس امنیتی یا کدوم باند مافیایی جرئت کرده تو رو اجیر کنه؟ نقشه‌تون چطور طراحی شد و کی از داخل بهت کدهای دسترسی رو داد؟ حرف می‌زنی دخترجون، یا مجبورم کنم از روی تک‌تک استخون‌هات اسم سرپلت رو بالا بیاری؟ برای امنیت این مرزها، زنده‌به‌گور کردن تو برای من حتی پلک زدن هم نداره.»

پلک‌های سایه در تاریِ نورِ ضعیفِ زیرزمین باز می‌شود. دست‌ها و پاهایش به صندلی چوبیِ سنگینی مهار شده‌اند. صدای پای سنگین و باصلابتی روی پله‌ها طنین می‌اندازد. آرسام وارد می‌شود؛ کتش را درآورده و پیراهن مشکی با آستین‌های بالا زده بر تن دارد.

صندلی فلزی کهنه‌ای را با صدای گوش‌خراشی روی سیمان می‌کشد، درست روبه‌روی سایه می‌گذارد و می‌نشیند. آرنج‌هایش را روی زانو می‌گذارد و چشمان گرگ‌صفتش، چهره سرکش سایه را کالبدشکافی می‌کند. لحن صدایش بم، خطرناک و لبریز از خشم و تعجب است:

«تصور می‌کردم با یه تیم زبده از کماندوهای خارجی طرفم... اعتراف می‌کنم هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم شبحی که تا یک‌قدمی گاوصندوق "دریای نور" نفوذ کرد و سنسورها رو از کار انداخت، یه زن باشه.»

*ناگهان فک سایه را با انگشتان فولادی‌اش با خشونت چنگ می‌زند و صورتش را بالا می‌کشد؛

«جرئت کردی الماسِ این کشور رو هدف بگیری... کی تو رو اجیر کرده؟ اون الماسی که بردی دست کدوم باند مافیا داره می‌چرخه؟ حرف می‌زنی دخترجون، یا مجبورم کنم از روی استخون‌هات اسم سرپلت رو بالا بیاری؟ برای امنیت این مرزها، زنده‌به‌گور کردن تو برای من حتی پلک زدن هم نیست.»